هر کد QR یکی از چهل اندازه‌ی ثابت است. کوچک‌ترینش یک شبکه‌ی جمع‌وجور ۲۱×۲۱ از مربع‌هاست. بزرگ‌ترینش یک ۱۷۷×۱۷۷ اندازه‌ی دیوار. در استاندارد به این‌ها می‌گویند نسخه — V1 تا V40 — و نسخه‌ای که به آن می‌رسید، خودکار و بر اساس چیزی که کدگذاری می‌کنید و میزان مقاومتی که می‌خواهید تعیین می‌شود.

ببینیم این واقعاً یعنی چه، و چرا باید برایتان مهم باشد.

«نسخه» دقیقاً یعنی چه

کد QR شبکه‌ای از مربع‌های سیاه و سفید است که به آن‌ها ماژول می‌گویند. نسخه ۱ یک شبکه‌ی ۲۱×۲۱ دارد. هر پله بالاتر، چهار ماژول به هر ضلع اضافه می‌کند. V2 می‌شود ۲۵×۲۵، V3 می‌شود ۲۹×۲۹، تا برسیم به V40 با ۱۷۷×۱۷۷.

نسخه فقط یک برچسب اندازه است. نسخه‌ی نرم‌افزار نیست — V2 «جدیدتر» از V1 نیست، فقط بزرگ‌تر است. نسخه‌ی بالاتر داده‌ی بیشتری جا می‌دهد. نسخه‌ی پایین‌تر سریع‌تر توسط گوشی قفل می‌شود و از فاصله‌ی دورتری خوانده می‌شود.

نسخه را شما انتخاب نمی‌کنید، محتوایتان می‌کند

شما مقداری داده و یک سطح تصحیح خطا به کدگذار می‌دهید. او کوچک‌ترین نسخه‌ای را که داده در آن سطح داخلش جا شود انتخاب می‌کند. همین.

یک حس تقریبی از مقیاس، در سطح پیش‌فرض M (۱۵٪ تصحیح خطا):

یک آدرس کوتاه مثل qr-cow.com/r/abc123 راحت در V2 (۲۵×۲۵) می‌نشیند.
یک vCard با نام، تلفن و ایمیل — احتمالاً V5 یا V6 (۳۷×۳۷ تا ۴۱×۴۱).
یک بلوک رمز Wi-Fi با عبارت عبور بلند — جایی حوالی V4 تا V7.
یک پاراگراف متن ساده‌ی ۳۰۰ کاراکتری — V10 یا بالاتر (۵۷×۵۷).

تصحیح خطا چطور نسخه را عوض می‌کند

هر کد QR بخشی از ماژول‌هایش را برای تصحیح خطا کنار می‌گذارد. میزانش با شماست:

L (۷٪) — چاپ تمیز، فضای داخلی، کدهای کم‌فرسایش.
M (۱۵٪) — پیش‌فرض. برای بیشتر کارها خوب است.
Q (۲۵٪) — وقتی لوگوی وسط دارید توصیه می‌شود، چون لوگو روی ماژول‌ها را می‌پوشاند.
H (۳۰٪) — فضای باز، سطوح عمومی، هر چیزی که خط می‌افتد.

هرچه تصحیح خطای بیشتری بخواهید، جای کمتری برای داده‌ی واقعی می‌ماند، پس نسخه بالا می‌خزد. بردن همان آدرس از L به H معمولاً یکی دو پله اضافه می‌کند. اگر کد قرار است روی برچسبی برود که سرانجامش گودال قهوه است، ارزشش را دارد.

چطور نسخه‌ی هر کدی را بخوانیم

ساده‌ترین راه: ماژول‌های یک ضلع کد را بشمارید. نسخه می‌شود:

version = (modules_per_side − 17) / 4

پس کدی که ۳۳ مربع عرض دارد V4 است. کدی که ۵۷ تاست، V10. سه مربع بزرگ موقعیت‌یاب گوشه‌ها هرکدام ۷ ماژول عرض دارند، پس اگر در یک ضلع هفت تا بشمارید، بعد یک فاصله، بعد باز هفت تا، تقریباً رسیده‌اید.

یا شمردن را بی‌خیال شوید و کد را خودتان در استودیو بسازید — اندازه‌ی کدگذاری‌شده بیشتر چیزی را که لازم دارید به شما می‌گوید.

چطور نسخه را پایین نگه داریم (و اصلاً چرا)

نسخه‌ی پایین‌تر یعنی ماژول‌های بزرگ‌تر در همان اندازه‌ی چاپ، و ماژول بزرگ‌تر یعنی گوشی سریع‌تر قفل می‌کند. کد V3 روی کارت‌ویزیت تیز چاپ می‌شود. کد V20 روی همان کارت، دوربین ثابت و نور خوب می‌خواهد.

قاعده‌ی سرانگشتی: هر پله‌ای که از نردبان نسخه پایین‌تر بمانید، فاصله‌ی عملی اسکن تقریباً دو برابر می‌شود.

سه راه مشخص برای پایین نگه داشتنش:

از QR پویا استفاده کنید. محتوای کدگذاری‌شده فقط یک ری‌دایرکت کوتاه مثل qr-cow.com/r/abc است. تا ابد روی V2 می‌ماند، مهم نیست به چه چیزی لینک بدهید. برای اینکه کدام‌یک کِی برنده است، ثابت در برابر پویا را ببینید.
آدرس را کوتاه کنید. example.com/promo از example.com/landing/spring-2026/promo?utm_source=flyer&utm_medium=print بهتر است. ردیابی UTM به‌تنهایی می‌تواند یک کد ثابت را دو نسخه بالا ببرد.
اگر فضای داخلی است، تصحیح خطا را یک پله بیاورید پایین. رفتن از Q به M می‌تواند یک نسخه صرفه‌جویی کند، و مواد چاپی داخل ساختمان به‌ندرت به Q نیاز دارند.

مرجع سریع

ظرفیت تقریبی کاراکتر در سطح M (عددها بسته به نوع داده فرق می‌کنند — حروف‌عددی کمی بیشتر، دودویی کمی کمتر):

V1، ۲۱×۲۱ — حدود ۱۴ کاراکتر.
V5، ۳۷×۳۷ — حدود ۱۰۶ کاراکتر.
V10، ۵۷×۵۷ — حدود ۲۷۱ کاراکتر.
V20، ۹۷×۹۷ — حدود ۸۵۸ کاراکتر.
V30، ۱۳۷×۱۳۷ — حدود ۱٬۷۳۲ کاراکتر.
V40، ۱۷۷×۱۷۷ — حدود ۲٬۹۵۳ کاراکتر.

حالا برو استودیو را باز کن و پایین‌ترین نسخه‌ای را انتخاب کن که ظاهر و داده‌ی دلخواهت را به تو می‌دهد.

نسخه‌های کد QR، بی‌پرده — و اینکه کد شما کدام نسخه می‌شود